ვერაფერი გამიგია ამ უზნეო ქალისა. ნეკნი რისთვის გამიღია თუ არ გამახალისა?
ამ ტუტუცი კაცისა, ძმობა როგორ დამირღვია, ან რამ გაანარცისა?
ამ უგონოდ მთვრალისა. ჭიქა მე არ დამიღვრია, რად ვერ გამითავისა?
საკუთარი შვილისა. არასოდეს გამირტყია, გარდა ერთი სილისა.
საკუთარი თავისა, ცამეტი დღე - რა რიგია, - ლექსი აღარ მაღირსა.
ამ უმეცარ ხალხისა. „ყველას ვჯობნით“ - რას მიქვია - სხვა ღირსია ავისა?
ვერაფერი ვერვისა. ანდერძშიც კი ამიგია, იმედი მაქვს ღმერთისა. |
პოეზიის გვერდი • • • ![]() |