კაცი და დათვი დაძმობილდენ. ერთხელ კაცმა დათვი შინ მიიწვია და კარგად მოალხინა. გამოთხოვებისას კაცმა დათვი გადაკოცნა და ცოლსაც აკოცნინა.
ქალი დათვის სიმყრალემ შეაწუხა, გადააფურთხა და თქვა:
- პირმყრალ სტუმარს ვერ ვეწყობიო!
დათვი წავიდა.
ცოტა ხნის შემდეგ ეს კაცი წავიდა სტუმრად დათვთან და თან ცული წაიღო: გზად შეშას მოვჭრი და წამოვიღებო!
შეხვდნენ ერთმანეთს და როგორც მეგობრობას შეეფერებოდა იმგვარად მოისიყვარულეს. მერე დათვმა დაიჟინა:
- თავზე ერთი ცული დამკარი და დამკოდეო!
კაცმა უარი უთხრა, მაგრამ დათვი არ მოეშვა. კაცმაც დაჰკრა ცული და თავი გაუტეხა. დათვი ტყეში წავიდა და კაცი შინ წამოვიდა.
ერთი თვის შემდეგ ისევ შეხვდნენ. დათვს თავი გამთელებოდა.
დათვმა უთხრა:
ძმაო, შენის ცულით დაკოდილი თავი გამიმთელდა და შენი ცოლის ენით დაკოდილი გული არაო.
სულხან-საბა ორბელიანი - იგავ-არაკები - ადაპტირებული ტექსტი